Message

Column - 'Hoe versta ik mijn kind'

Time out

Job, ik zal hem nooit vergeten. In groep 1 zag ik hem voor het eerst. Het was een slank, klein ventje. Stijl half lang haar, wat piekerig, dat alle kanten op stond. Altijd druk in de weer. Overal voor in. Voor de juf en de groep kinderen niet altijd even makkelijk. Ik zag hem dan ook regelmatig in de hoek van de klas staan. Om af te koelen.

Een aantal jaren later kwam ik hem weer tegen. Inmiddels zat hij in groep 4. Op dat moment had hij net de gang blank gezet. Al snel begreep ik, dat hij naar de gang was gestuurd voor een time-out. Blijkbaar was dat voor Job geen eenvoudige opdracht. En ik kan het me zo goed voorstellen, dat hij eerst braaf op de gang stond zoals van hem was gevraagd. Totdat hij in zijn omgeving weer allerlei interessante voorwerpen zag die in zijn ogen vroegen om aandacht, om er wat mee te doen. Een stromende kraan op de wc is al snel interessant. Uitzoeken hoe hoog het water in de wasbak kan komen wanneer je een prop papier in de afvoer stopt. En voor hij het in de gaten had liep zijn experiment uit de hand en stond de gang inmiddels blank.
Juf boos. En Job weer boos, omdat de juf boos was.

Je kunt je soms zo wanhopig voelen, wanneer je kind telkens beroep op je doet omdat hij zijn eigen grenzen niet kent. Al snel ben je dan geneigd om de oplossing te zoeken met een straf, een boos woord in de hoop dat hij weer even doet wat je vraagt. En ook merk je dat de omgeving je telkens aanspreekt op het drukke (ongewenste) gedrag van hem. Voor je het weet stop je daar weer allerlei energie in. Je beaamt dat hij inderdaad druk is of je gaat juist er tegen in dat hij echt ook anders kan zijn. Want je wordt ook zo moe van, telkens dezelfde opmerkingen over je kind. Je wilt zo graag laten zien wat hij nog meer in petto heeft.

Als je niet oppast laat je je net zo verleiden door de omgeving, zoals Job mee stroomt op de verleidingen. Mijn ervaring is, dat het eigenlijk bijna altijd gaat om mijn eigen time-out.

Vaak blijkt het dan te gaan om iets dat mij irriteert, ergert of woede oproept. Vooral als ik moe ben, heb ik de neiging sneller uit mijn slof te schieten. Eigenlijk wanneer ik dat ik de gaten heb, moet ik al weer om mezelf lachen. Poeh, poeh wat maak je je weer druk. Haal adem en kijk wat er echt aan de hand is. Dan zie ik ook niet meer dat kind dat mij irriteert, maar het kind dat op zijn onhandige manier in van alles verzeild is geraakt.

Heeft u een vraag of wilt u reageren? Mail naar This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.

Edith Speelberg (48) is kunstzinnig therapeut en moeder van twee kinderen waarvan de jongste meervoudig gehandicapt is. Elke maand beschrijft ze een voorbeeld uit de praktijk wanneer zorg of opvoeding van je kind (even) niet vanzelfsprekend loopt.